Er was eens een rivier.
Hoog in de bergen was ze ontsprongen.
Dartel en lenig slierde ze door de valleien. Ze werd steeds sterker, steeds breder.
Toen bereikte ze de woestijn.
De rivier wilde ook dwars door de woestijn vloeien.
Maar ze bemerkte dat haar water verdween, hoe snel ze ook door het zand trachtte te stromen.
Ze was er echter van overtuigd dat het haar bestemming was om deze woestijn te doorkruisen.
Maar er was geen weg. Nu fluisterde de verborgen stem van de woestijn haar toe:
"De wind kan de woestijn oversteken en jij kan dat ook!"
Nog nooit had de rivier die stem gehoord.
"Ik zal met zand vermengd en door de woestijn opgeslorpt worden, " zei de rivier.
"De wind kan vliegen, maar ik niet.,"'
"Zoals je bent, kom je er niet doorheen," fluisterde de woestijn. "Je zou verdwijnen of een moeras worden.
Je moet willen dat de wind je over de woestijn draagt, naar je bestemming. "
"Dat kan de wind niet," spotte de rivier.
"Jawel "zei de woestijn, "je moet willen dat de wind jou opneemt. "
Zo'n gek idee kon de rivier niet aannemen. Een rivier in de lucht!
Ze zou haar persoonlijkheid verliezen en wie kon haar waarborgen dat ze ooit opnieuw zichzelf 'zou worden.
De woestijn zei: 'Ik beloof het je.
De wind neemt je op, draagt je over de woestijn en laat je dan weer los.
Je valt als regen naar beneden en dan wordt je water weer een rivier. "
"Hoe kan ik weten dat je niet liegt?" vroeg de rivier.
"Het is zo!" zei de woestijn. "En als je het niet gelooft, staan er je erge dingen te wachten."
"Waarom mag ik niet blijven zoals ik nu ben?" sputterde de rivier.
"Het kan niet', zei woestijn, "maar wie je echt bent, gaat niet verloren.
Aan de andere kant van de woestijn krijg je dezelfde naam, want wat je bent, blijft!"
Toen gaf de rivier zich over aan de verwelkomende armen van de wind.
Teder en gemakkelijk droeg hij haar omhoog.
Toen ze de toppen van de bergen, aan de andere kant van de woestijn, bereikten,
liet de wind haar zachtjes vallen.
En al haar druppels vloeiden samen, zochten elkaar en werden weer beekje... riviertje...
Toen vroeg de rivier aan de woestijn: "Hoe wist jij dat het zo zou zijn?"
En het zand van de woestijn fluisterde:
"Wij wisten het, omdat wij het dag na dag zien gebeuren en omdat wij, het zand,
ons helemaal uitstrekken van de woestijn tot aan de bergen.

Daarom zeggen de mensen dat de manier waarop de levensstroom zijn reis voortzet, in het Zand staat geschreven.

Oud Tunesisch sprookje Uit Liliane Paeps, 'Over-leven' in het vijfde jaar BSO, KC11